Rekreacja ruchowa małego dziecka cz. 4

rekreacja ruchowa

Podsumowanie

Powiedz mi, a zapomnę.

Pokaż mi, a zapamiętam.

Pozwól mi zrobić, a zrozumiem.

Konfucjusz, V w.p.n.e.

 

Jaki jest zatem najlepszy wiek, aby proces socjalizacji do rekreacji ruchowej przebiegał pomyślnie i pozostawił ślad w postaci całożyciowej troski o własne zdrowie, najlepiej na łonie natury, w połączeniu z dbałością o więzi rodzinne?

Wdrażanie do aktywnego uczestnictwa w rekreacji powinno mieć miejsce na wszystkich poziomach edukacji, od chwili narodzin, poprzez najmłodsze lata (najistotniejsza pierwsza dekada życia ) do późnej starości: w rodzinie, placówkach wychowawczych, środowisku rówieśniczym i lokalnym. Powszechnie uważa się, że etap dziecka jest decydujący, czy wręcz przesądzający o późniejszym rozwoju osobowości.
To przeświadczenie odzwierciedlają znane przysłowia, przytoczone na początku artykułu. Potwierdzają je również liczne badania naukowe. Wiek przedszkolny jest olbrzymią szansą na wychowanie zdrowotne.[1] Wyniki badań wykazały związek pomiędzy uczestnictwem np. w rekreacji plenerowej w okresie wczesnego dzieciństwa a późniejszą aktywnością ruchową w życiu dorosłym. Dowiedziono także, że proces socjalizacji aktywnego spędzania czasu wolnego rozpoczyna się już przed
3 rokiem życia. Wykazano również, że aż 70 % dorosłych uczestników obozów czy wycieczek, po raz pierwszy miało okazję doświadczyć tego typu aktywności przed
15 rokiem życia.

Rodzice, nauczyciele, wychowawcy, instytucje wychowawcze, na równi odpowiadają, aby  już na ,, starcie’’ nie zaprzepaszczono możliwości ukształtowania osobowości naszych dzieci zorientowanej prozdrowotnie, w kierunku świadomego całożyciowego uczestnictwa w rekreacji ruchowej.

Bibliografia:

  1. Tatarkiewicz, Historia filozofii. T. I, PWN, Warszawa 1978.
  2. Przewęda, J. Dobosz, Kondycja fizyczna polskiej młodzieży, Warszawa 2003.
  3. Narodowy program zdrowia na lata 2007-2015. Załącznik do Uchwały
    Nr 90/2007 Rady Ministrów z dnia 15 maja 2007r.
  4. Wielka Encyklopedia PWN Warszawa 2004, t. 23, s. 234.
  5. Grabowski, Teoria fizycznej edukacji, WSiP Warszawa 1997.
  6. Demel, Pedagogika zdrowia, WSiP, Warszawa 1980.
  7. Woynarowska, Holistyczne podejście do zdrowia W: Biomedyczne podstawy rozwoju i wychowania s.235-238 PWN Warszawa 2010.
  8. Woynarowska, Aktywność fizyczna w dzieciństwie i młodości. Podręcznik Polskiego Forum Profilaktyki pod redakcją prof. dr. hab. Piotra Podolca, Medycyna Praktyczna, Kraków 2010.
  9. Erikson, Dzieciństwo i społeczeństwo, Warszawa 2000.
  10. Bukowiec, Postulowanie, założone i rzeczywiste funkcje wychowania fizycznego w przygotowaniu do uczestnictwa w kulturze fizycznej, Kraków 1990r.
  11. Żukowska Aktywność ruchowa i jej zdrowotno-profilaktyczne walory a styl życia współczesnego człowieka, Kultura Fizyczna  nr 7-8 1990.
  12. , Krawczyk, J. Krawczyk, Pływanie niemowląt jako forma rekreacji rodzinnej. Praca zbiorowa pod redakcją A. Dąbrowskiego, Płock 2003.
  13. Śniadecki O fizycznym wychowaniu dzieci w: Metodyka wychowania fizycznego,
  14. Cendrowski, Dekalog zdrowego stylu życia, Fundacja Promo-Lider, Warszawa 1993.
  15. Kunicki, Przeobrażenia rekreacji ruchowej. W: Przeobrażenia kultury fizycznej w krajach Europy Środkowej i Wschodniej. Praca zbior. pod. red.
    K. Jankowskiego i Z. Krawczyka, Warszawa: AWF 1997.
  16. Barlak, Wiek przedszkolny ważnym etapem edukacji przedszkolnej, (W):
    Ku tożsamości pedagogiki kultury fizycznej, red. Z. Żukowska, Warszawa 1993.

[1]         M. Barlak, Wiek przedszkolny ważnym etapem edukacji przedszkolnej, (W): Ku tożsamości pedagogiki kultury fizycznej, red. Z. Żukowska, Warszawa 1990.

Autor:Lucyna Milewska-Moneta

    Komentarze